Omelia sulla Pasqua (Melitone di Sardi)

Il mistero della Pasqua è nuovo e antico, eterno e temporale, corrittibile e incorruttibile, mortale e immortale. Temporale è la figura, eterna la grazia; corruttibile l’agnello, incorruttibile il Signore, che fu immolato come un agnello, ma risorse come Dio. Il precetto si mutò in grazia, la figura in verità, l’agnello nel Figlio, la pecora nell’uomo e l’uomo in Dio. Venite, o genti tutte, io vi porto in alto nei cieli. Io vi risusciterò e vi farò vedere il Padre che è nei cieli.

Reklamy

Knowledge puffs up, but love edifies

It is therefore better and more profitable to belong to the simple and unlettered class, and by means of love to attain to nearness to God, than, by imagining ourselves learned and skilful, to be found among those who are blasphemous against their own God, inasmuch as they conjure up another God as the Father. And for this reason Paul exclaimed: Knowledge puffs up, but love edifies not that he meant to inveigh against a true knowledge of God, for in that case he would have accused himself; but, because he knew that some, puffed up by the pretence of knowledge, fall away from the love of God, and imagine that they themselves are perfect, for this reason that they set forth an imperfect Creator, with the view of putting an end to the pride which they feel on account of knowledge of this kind, he says: Knowledge puffs up, but love edifies. Now there can be no greater conceit than this, that any one should imagine he is better and more perfect than He who made and fashioned him, and imparted to him the breath of life, and commanded this very thing into existence. (St. Irenaeus, Agains Heresies II, 26, 1).

There is but one God

It is proper, then, that I should begin with the first and most important head, that is, God the Creator, who made the heaven and the earth, and all things that are therein, and to demonstrate that there is nothing either above Him or after Him; nor that, influenced by any one, but of His own free will, He created all things, since He is the only God, the only Lord, the only Creator, the only Father, alone containing all things, and Himself commanding all things into existence. (St. Irenaeus, Agains Heresies II, 1, 1).

Christian faith according to St. Irenaeus

The Church, though dispersed through our the whole world, even to the ends of the earth, has received from the apostles and their disciples this faith: She believes in one God, the Father Almighty, Maker of heaven, and earth, and the sea, and all things that are in them; and in one Christ Jesus, the Son of God, who became incarnate for our salvation; and in the Holy Spirit, who proclaimed through the prophets the dispensations of God, and the advents, and the birth from a virgin, and the passion, and the resurrection from the dead, and the ascension into heaven in the flesh of the beloved Christ Jesus, our Lord, and His future manifestation from heaven in the glory of the Father „to gather all things in one,” (Eph 1:10) and to raise up anew all flesh of the whole human race, in order that to Christ Jesus, our Lord, and God, and Saviour, and King, according to the will of the invisible Father, „every knee should bow, of things in heaven, and things in earth, and things under the earth, and that every tongue should confess” (Phil 2:10-11) to Him, and that He should execute just judgment towards all; that He may send „spiritual wickednesses,” (Eph 6:12) and the angels who transgressed and became apostates, together with the ungodly, and unrighteous, and wicked, and profane among men, into everlasting fire; but may, in the exercise of His grace, confer immortality on the righteous, and holy, and those who have kept His commandments, and have persevered in His love, some from the beginning, and others from the date of their repentance, and may surround them with everlasting glory (Agains Heresies I, 10, 1).

PROTREPTICUS(3)

Któż jest więc królem wszechświata? Jest nim Bóg, który jest miarą prawdy o wszechświecie. Tak jak miara obejmuje rzeczy dające się zmierzyć, tak również człowiek – przyjmujący Boga całym sercem – mierzy i obejmuje prawdę (Clemens Alexandrinus, Protrepticus 69, 1).

Protrepticus(2)

My – właśnie my – jesteśmy tymi, którzy w żyjącym i poruszającym się posągu, człowieku, nosimy wizerunek Boga, który z nami mieszka, jest naszym doradcą, towarzyszem, współdomownikiem, który dzieli nasze uczucia, za nas cierpi. Staliśmy się ofiarą poświęconą Bogu dla Chrystusa (Clemens Alexandrinus, Protrepticus 59, 29).

PROTREPTICUS(1)

Zrodzone z Dawida a istniejące już przed nim Boskie Słowo, wzgardziło lirą i cytrą, instrumentami martwymi. Pod tchnieniem Ducha Świętego ułożyło w harmonijny porządek zarówno makrokosmos jak i mikrokosmos, człowieka, jego duszę i ciało, grając i śpiewając Bogu przy wtórze wielogłosowego instrumentu w ludzkiej postaci (Clemens Alexandrinus, Protrepticus 5,3).

ABBA ANTONI

Kiedyś starcy odwiedzili abba Antoniego, a był wśród nich abba Józef. Starzec zaś, chcąc ich wypróbować, przedłożył im pewne zdanie z Pisma Świętego i pytał ich po kolei, zaczynając od najmłodszego, co by to zdanie mogło znaczyć. I każdy mówił tak, jak umiał, a starzec odpowiadał każdemu: ‚Nie trafiłes’. Na samym zaś końcu zwrócił się do abba Józefa: ‚A ty co myślisz o tym zdaniu?’ On odrzekł: ‚Nie wiem’. A na to abba Antoni: ‚Otóż właśnie abba Józef znalazł drogę, bo powiedział ‚Nie wiem'(Abba Antoni, Apoftegmaty 17,17).

ABBA ANTONI

Pewien myśliwy, polujący na pustyni na dzikie zwierzęta zobaczył, jak abba Antoni żartuje z braćmi, i bardzo się zgorszył. Starzec więc, pragnąc go przekonać, że z braćmi trzeba postępować łagodnie, powiedział mu: „Załóż strzałę i napnij łuk” – a on tak zrobił. Starzec rzekł: „Napnij mocniej” – i on usłuchał. Starzec powtórzył: „Mocniej!” Myśliwy na to: „Jeśli napnę nad miarę, to mi łuk pęknie”. I rzekł mu starzec: „Tak jest i z pracą wewnętrzną. Jeśli ją ponad miarę napniemy, bracia się szybko załamią. Trzeba więc z nimi postępować łagodnie”. Myśliwy, gdy to usłyszał, skruszył się i odszedł bardzo zbudowany postawą starca, a bracia, umocnieni, rozeszli się do siebie (Abba Antoni, Apoftegmaty 13,13).