PELAGIUSZ

Urodził się w Brytanii ok. 354 r. Między rokiem 380 a 384 udał się do Rzymu, gdzie przyjął chrzest. W 410 r., po upadku Rzymu, schronił się w Afryce, skąd udał się do Jerozolimy. Słynny z polemiki z Augustynem na temat łaski i grzechu. Uważał, że do zbawienia wystarczą naturalne siły człowieka; nie ma ani negatywnego wpływu grzechu Adama, ani nie trzeba specjalnej łaski Chrystusa. Człowiek zbawia się sam, jeśli chce iść za przykładem Chrystusa. Z tego powodu papież Zozym w 417 r. wezwał do Rzymu Pelagiusza i jego ucznia Celestiusza. Ponadto rok później odbył się synod w Kartaginie, który potępił wiele pelagiańskich twierdzeń. W tej sytuacji Zozym napisał List-wezwanie, uznający decyzje, które zapadły w Kartaginie, i prosi o ich przyjęcie wszystkie główne stolice Wschodu i Zachodu. Pelagiusz schronił się w Egipcie. W 425 r. Walentynian II wydał reskrypt przeciwko pelagianom z południa Galii. Ostatecznie tezy pelagiańskie zostały obłożone klątwą na Soborze Efeskim. Wśród pism Pelagiusza z pewnością są autentyczne: Wykłady o Listach św. Pawła, O zatwardziałości serca faraona, Książeczka wiary do papieża Innocentego.  

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s