LEON WIELKI

Urodził się w Rzymie pod koniec IV w. Był papieżem w latach 440 – 460. Został nazwany przez potomnych ‚Wielkim’, mówca, dyplomata, teolog. Wytrwale zwalczał manicheizm i pelagianizm. Przeprowadził reformę Kościołów w Rzymie i pozostałej części Italii. W 449 r. Leon Wielki wysłał list do Flawiana, w którym przestrzegał go przed niebezpieczeństwem herezji Eutychesa. Na polu społecznym zasłynął z powstrzymania Hunów z Atyllą na czele przed ograbieniem Rzymu w 452 r. Zdołał również przekonać Wandalów, aby nie łupili Rzymu, choć nie mógł zapobiec zajęciu przez nich miasta w 455 r. Zmarł w 461 r.

Do naszych czasów zachowało się 96 mów i 143 listy. Jego listy i kazania odznaczają się pięknym językiem i stylem. Stanowią one cenne źródło poznania historii Kościoła, teologii, liturgii i duchowości. 

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s