JAN CHRYZOSTOM

Urodził się ok. 350 r. w Antiochii w szlacheckiej i bogatej rodzinie. Był uczniem Diodora z Tarsu i kolegą Teodora z Mopsuestii. Przez cztery lata żył jako pustelnik, w 381 r. został diakonem, a w roku 386 kapłanem i kaznodzieją w Antiochii. Działał tam w latach 386-397 i z tego okresu pochodzą jego najsłynniejsze homilie. W roku 397 został wybrany biskupem Konstantynopola. Całkowicie pozbawiony daru dyplomacji wrogo nastawił do siebie zarówno kręgi dworskie, jak i duchowieństwo. Jego reformatorska działalność spotkała się jedynie z zaciekłym oporem, mimo że znaczne sumy przeznaczył na dzieła dobroczynne, jak szpitale i pomoc potrzebującym. Na mocy postanowień synodu ‚Pod Dębem’, który odbył się w okolicy Chalcedonu w roku 403 został złożony z urzędu. W 404 r. został wygnany do Kukuzy w Armenii, gdzie pozostawał trzy lata, a następnie do Pityontu, na wschód od Morza Czarnego. Umarł w drodze z wycieńczenia w 407 r.

Jego spuścizna literacka jest bogatsza niż po pozostałych pisarzach wschodnich. Znaczną część jego dzieł stanowią homilie o charakterze egzegetycznym i dogmatycznym oraz kazania okolicznościowe. Pisał także katechezy z okazji chrztu. Jest autorem całej serii rozpraw: O kapłaństwie, O życiu monastycznymPrzeciw Żydom i poganom  oraz listów. W swojej chrystologii Jan potwierdza, że Syn ma tę samą istotę, co Ojciec. W kwestiach sakramentalnych wierzy w realną obecność Chrystusa w Eucharystii, którą utożsamia z ofiarą na krzyżu.

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

2 myśli w temacie “JAN CHRYZOSTOM

  1. „Od Kościoła nie ma nic potężniejszego, człowiecze. Skończ wojnę z nim, byś nie skończył swej potęgi! Nie wprowadzaj wojny do nieba! Jeśli wojujesz z człowiekiem, to albo zwyciężysz, albo bywasz zwyciężony; jeżeli zaś wojujesz z Kościołem, zwycięstwo twoje jest niemożliwe, bo Bóg jest silniejszy od wszystkich” (Jan Chryzostom).

  2. „Modlitwa i rozmowa z Bogiem stanowi najwyższe dobro. Jest bowiem źródłem zjednoczenia i jedności z Panem, i podobnie jak oczy cielesne patrząc na światło zostają oświecone, tak samo i duch zatopiony w Bogu doznaje oświecenia Jego nieomylnym światłem” (Jan Chryzostom – Homilia o modlitwie).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s