GRZEGORZ WIELKI

Urodził się około 540 r. w arystokratycznej rodzinie rzymskiej. W 570 r. został prefektem Rzymu, ale zrezygnował z pełnionej funkcji, wybierając życie mnicha. Ufundował jeden klasztor w Rzymie i sześć na Sycylii. W 590 r. został wybrany na papieża wbrew własnej woli. Ujednolicił kościelną administrację. Jego porozumienie z Longobardami, dzięki któremu chciał oszczędzić ludności cierpień, wywołało sprzeciw Konstantynopola. Zmarł w 604 r.

Papież Grzegorz Wielki był przede wszystkim egzegetą. Zachowały się jego komentarze do Księgi Hioba i I Księgi Królewskiej. W Dialogach opowiada o życiu, cudach i proroctwach różnych italskich świętych. Księga reguły papieskiej jest refleksją nad sprawowaniem urzędu papieża. Zachowały się również 854 listy, świadczące o jego szerokiej działalności urzędowej. Był wielkim propagatorem myśli świętego Augustyna.

Por. C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s