EWAGRIUSZ Z PONTU

Urodził się 345 r. w Iborze (Turcja). Wykształcony w Cezarei Kapadockiej. Bazyli Wielki ustanowił go lektorem tamtejszego Kościoła. Towarzyszył Grzegorzowi z Nazjanzu na Soborze Konstantynopolitańskim (381 r.). Pozostał przez pewien czas w Konstantynopolu, stamtąd jednak przeniósł się do Jerozolimy, a następnie do Egiptu (382 r.). Spędził dwa lata w górac nitryjskich, a potem czternaście w Cele (Kella). Zarabiał na życie przepisywaniem książek. Zmarł w 399 r.

Uważany jest za twórcę monastycznego mistycyzmu. Jego pisma wywierały wielki wpływ na Palladiusza, Jana Klimaka, Hezychiusza, Maksyma Wyznawcę i Jana Kasjana. Rozprzestrzenił wśród mnichów egipskich naukę Orygenesa i przez to przyczynił się do potępienia orygenizmu na Soborze Konstantynopolitańskim II (553 r.). Jest autorem rozprawy Przeciw pokusom, w której pisze o ośmiu demonach, które nieustannie kusza mnicha. Ponadto zbioru 150 sentencji pod tytułem Mnich, a także takich książek, jak: Zwierciadło mnicha i mniszkiPodstawowe zagadnienia gnostyckie, czyli centurieO modlitwieO zgubnych myślach; zachęty Do mnicha Eulogiusza, komentarzy biblijnych i listów.

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s