DIONIZY ALEKSANDRYJSKI

Urodził się około 190-200 r. w rodzinie pogańskiej, ale nawrócił się dzięki pragnieniu odnalezienia prawdy i zamiłowaniu do lektury. Był uczniem Orygenesa, kierownikiem szkoły katechetycznej w Aleksandrii, a od 247 r. także biskupem w tym mieście. Musiał opuścić stolice biskupią w czasie prześladowań za cesarza Decjusza, a za panowania cesarza Waleriana został skazany na wygnanie do Libii, a potem do Egiptu.

Przydomek Wielkiego zyskał dzięki odważnej i prawej postawie w sporach, które prowadził. Zajmował bowiem pojednawcze stanowisko w sporze między biskupem Rzymu Stefanem a Cyprianem z Kartaginy w sprawie ważności chrztu heretyków i w ten sposób bronił jedności Kościoła.Znane są jego niektóre listy i fragmenty różnych dzieł, cytowane przez Atanazego lub Euzebiusza z Cezarei. Napisał rozprawy: O naturze i O obietnicach – w dwu księgach, a także czterotomowe dzieło Odparcie zarzutów i obrona.

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s