DIODOR Z TARSU

Urodził się około 330 r. w Antiochii. Był przełożonym wspólnoty klasztornej koło Antiochii. Później jako nauczyciel szkoły antiocheńskiej bronił symbolu nicejskiego, a jego uczniami byli Jan Chryzostom i Teodor z Mopsuestii. Już jako mnich i kapłan był jednym z głównych opozycjonistów cesarza Juliana Apostaty (362-363). Następca Juliana, Walens, skazał go na wygnanie do Armenii. Po śmierci Walensa Diodor objął biskupstwo Tarsu w Cylicji, stąd jego przydomek. Brał udział w Soborze Konstantynopolitańskim w 381 r. Zmarł przed 394 r. Choć za życia uważano go za ostoję ortodoksji, jego imię zostało pośmiertnie związane z nestorianizmem i potępiono go w 499 r. na synodzie w Konstantynopolu. Mimo to jest uważany za fundatora egzegetycznej ‚szkoły antiocheńskiej’.

Wskutek potępienia zginęła większość z jego pism. Był wielkim erudytą, napisał około 60 rozpraw, w tym dzieła dogmatyczne, polemiczno-apologetyczne, historyczne, matematyczne, teologiczne i egzegetyczne. Szkoda zwłaszcza jego zaginionych komentarzy biblijnych, ponieważ Diodor posługiwał się metodą egzegetyczną o charakterze historycznym i gramatycznym, nie zaś metodą alegoryczną.

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s