CYPRIAN Z KARTAGINY

Urodził się na początku III wieku w Afryce, prawdopodobnie w Kartaginie. Pochodził z rodziny zamożnej i wykształconej. Chrzest przyjął w roku 246, jako znany retor, a już w 249 r. został wybrany jednogłośnie przez ludność na biskupa Kartaginy. W czasie prześladowań za cesarza Decjusza (250 r.) ukrywał się i kierował Kościołem korespondencyjnie. Cyprian sprzeciwił się szybkiemu przyjmowaniu chrześcijan, którzy wyparli się wiary na łono Kościoła i tym samym doprowadził do schizmy. Napisał dwa listy pasterskie O upadłych i O jedności Kościoła. W maju 251 r. zebrał się synod, który zaaprobował zasady Cypriana, ale zarazem dopuścił do sakramentu pokuty wszystkich odstępców. Zgodnie z tradycją Kościoła afrykańskiego, potwierdzoną przez synody w Kartaginie w 255 i 256 r., uważał chrzest heretyków za nieważny. W czasie prześladowań za cesarza Waleriana w 257 r. został skazany na wygnanie, a 14 IX 258 r. został ścięty nie opodal Kartaginy. Był pierwszym afrykańskim biskupem męczennikiem.

Do jego pism należą m.in.: Do Donata, O postępowaniu dziewic, O upadłych, O jedności Kościoła, O modlitwie Pańskiej, O śmierci, O cierpliwości, Do Fortunata zachęta do męczeństwa oraz 81 listów. Największe znaczenie ma jego eklezjologia. Cyprian twierdzi, że poza Kościołem nie ma zbawienia (łac. Salus extra Ecclesiam nulla est). Negował ważność chrztu udzielanego przez heretyków, ale był zwolennikiem udzielania chrztu noworodkom. W kwestii pokuty odrzucał zarówno laksyzm swojego duchowieństwa, jak i rygoryzm Nowacjana.

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

3 myśli w temacie “CYPRIAN Z KARTAGINY

  1. „Postanowiliśmy na naszym synodzie iż nikomu nie możemy odmawiać chrztu i łaski Boga, który dla wszystkich jest miłosierny, dobry i łaskawy. Jeśli względem wszystkich należy to zachowywać i tego się trzymać, to tym bardziej, jak sądzimy, odnośnie dziecka i nowonarodzonych. Te tymbardziej zasługują na naszą pomoc i miłosierdzie Boga, iż przy swym narodzeniu nic innego nie czynią, lecz tylko proszą kwileniem i płaczem” (Cyprian, List 64).

    • „Módlmy się zatem, bracia, tak jak nas nauczył Mistrz nasz – Bóg. Dopiero wówczas modlitwa nasza będzie prawdziwie przyjacielska i pełna tkliwej zażyłości, gdy prosić będziemy Boga o Jego własne dary i gdy do Bożych uszu docierać będzie modlitwa samego Chrystusa” (Cyprian, O modlitwie Pańskiej).

  2. „Kiedy gromadzimy się wspólnie z braćmi i wraz z kapłanami Boga sprawujemy święte obrzędy, trzeba pamiętać o skromności i porządku. nie wypowiadamy naszych modlitw bezmyślnie ani też nie bądźmy gadatliwi w przedstawianiu prośby, którą należy polecić Bogu z całą skromnością i czcią. Bóg bowiem słucha serca, a nie języka” (Cyprian, O modlitwie Pańskiej).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s