AUGUSTYN Z HIPPONY

Urodził się w 354 r. w Tagaście w Numidii w Afryce. Uczył się również w Kartaginie i w Rzymie. Wykładał gramatykę w Tagaście, a retorykę w Kartaginie, Rzymie i Mediolanie. Lektura dialogu Cycerona Hortensjusz zrodziła w nim pragnienie poszukiwań duchowych, co znalazło wyraz w racjonalistycznych, a następnie manichejskich poglądach. Rozczarowany do manicheizmu popadł w sceptycyzm. W Mediolanie słuchał pięknych pod względem retorycznym kazań Ambrożego, które dały mu klucz do interpretacji Starego Testamentu i utwierdziły w przekonaniu, że jedynym autorytetem dla wiary chrześcijańskiej jest Biblia. Z pomocą neoplatonizmu odkrył transcendencję prawdy i odszedł od materializmu, a List do Rzymian św. Pawła ukazał mu Jezusa Chrystusa jako jedynego Mistrza i Zbawiciela. Po katechumenacie przyjął chrzest wraz ze swoim synem Adeodatem z rąk Ambrożego w Mediolanie i powziął zamiar powrotu do Afryki, by z przyjaciółmi żyć po zakonnemu w rodzinnej Tagaście. W 391 r. w Hipponie został wyświęcony na kapłana i założył klasztor, a w kilka lat później został tam biskupem. Opuścił więc założony przez siebie klasztor i założył w domu biskupim wspólnotę księży. Rozwinął działalność administracyjną i teologiczną. Walczył z tezami manichejczyków, donatystów, pelagian, arian i pogan. Umarł w 430 r. w Hipponie w czasie oblężenia miasta przez Wandalów. 

Niezwykle bogata spuścizna Augustyna obejmuje m.in.: pisma autobiograficzne (Wyznania); filozoficzne (O życiu szczęśliwym, O nieśmiertelności duszy, O wolnej woli, Solilokwia); apologetyczne (O prawdziwej religii, O Państwie Bożym); dogmatyczne (O wierze i symbolu, O wierze i uczynkach, O Bożej obecności, O Trójcy Świętej); pisma moralne i pastoralne (O dobru małżeństwa, O powściągliwości); monastyczne (Reguła, O pracy mnichów); egzegetyczne; polemiczne, a także listy i kazania.

Augustyńska myśl tworzy wspaniałą syntezę wiary i rozumu, dotyczy Boga i człowieka. W nieśmiertelną naturę ludzkiej duszy jest wpisana zdolność do poznania Boga, choć człowiek traci ją w wyniku grzechu i tylko łaska może mu ją przywrócić. Znana jest jego nauka o iluminacji oraz o szczęśliwości, którą może być tylko sam Bóg. Jego teologiczna metoda opiera się na uznaniu autorytetu wiary, który ma podstawę w Piśmie Świętym odczytywanym w świetle Tradycji Kościoła. Ważne były dla niego również takie zagadnienia, jak: zbawienie, łaska czy usprawiedliwienie przez wiarę. Podkreśla eschatologiczny charakter Kościoła, który wypełni się w wieczności.

Por. H. Pietras, Początki teologii Kościoła, Kraków 2007; C. V. Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., Warszawa 2001.

Jedna myśl w temacie “AUGUSTYN Z HIPPONY

  1. „Oto dzięki heretykom utwierdziła się prawda katolicka, a dzięki tym, co źle myślą, umocnili się ci, co dobrze myślą. Wiele bowiem rzeczy ukrywało się w Piśmie św., ale kiedy wykluczono heretyków, którzy swymi dyskusjami wprowadzili zamęt w Kościele Bożym, ukazało się to, co było zakryte i zrozumiano wolę Bożą” (Augustyn, Enarratio in Psalmum 54).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s